Dag pa…
Ik sta bij de zee
met jou in mijn gedachten
5 jaar lijkt zo lang gelee
je zou toch verwachten
dat het missen minder wordt
maar het voelt zo pijnlijk kort
Ik sta bij de zee
strooi een bloem in de golven
de branding neemt hem mee
al snel wordt hij bedolven
door schuimkoppen en wier
en zo strooi ik er nog vier
Ik sta bij de zee
en ik fluister zacht
dag pax85
22-09-2001 – 22-09-2006
-Ann-
2 October 2006 at 19:32
wat een ontzettend mooi en triest gedicht.. ik kan me een heel klein beetje voorstellen hoe je je voelt, maar wat er bij mij is gebeurd valt in het niet bij het verliezen van je vader..
ga zo door met dichten, en sterkte met je verlies, ookal is dat al een tijdje geleden…
4 November 2006 at 20:31
Hallo,
Ik vind je/uw gedichten erg mooi die ik lees. Het kan je soms wel verder helpen om te schrijven he. Ik heb zelf net een web-log gestart waarop ik af en toe ook wat gedichten ga zetten. Ik vind het leuk om af en toe wat te schrijven of te lezen van anderen. Vandaar dat ik op deze web-log terecht kwam.
Gr. Sander
21 January 2008 at 12:27
je kan heel mooi schrijven sterkte met dit verlies